BAZI İNSANLAR İYİLEŞMEK İSTEMEZLER…

(Ve inanın, bunun farkında bile değillerdir.)

Bir hekimin ya da terapistin odasında tanık olduğu en hüzünlü, kalbe en çok dokunan anlardan biridir bu.

Yıllarca kapı kapı gezilir. Çantalarda kabarık tahlil dosyaları, başucunda renk renk kutular, her sohbette dinmeyen o yorgunluk… İnsan gerçekten tükenir; acısı gerçektir, gözyaşı gerçektir. Kimse o ağrıyı uydurmaz, kimse isteyerek acı çekmez.

Ama bazen… Tam o kapı aralandığında, iyileşmenin gerçek anahtarı şefkatle ellerine uzatıldığında; adımlar geri geri gider. Bir diyet yarım bırakılır, bir randevu ertelenir, bir takviye unutulur. Görünmez, fısıltılı bir el o şifa kapısını usulca,korkuyla kapatır.

Dışarıdan bakan biri bunu kolayca “iradesizlik” sanabilir, “rol yapıyor” diyebilir.

Oysa içeride kırılmış, çok korkmuş ve kendini korumaya çalışan yaralı bir ruh vardır.

Tıpta buna soğuk bir terimle “İkincil Kazanç” denir.

Ama insanca adı şudur: Hastalık çok can yakar; evet. Ama bazen hayatın getireceği o koca belirsizlikten çok daha “tanıdık ve güvenlidir.”

Çünkü bazen insan, hayatta kalabilmek için hastalığına sarılmak zorunda kalmıştır:

1. Hastalık, Ruhun Çaresizce Giydiği Bir “Zırh”tır

Sağlıklı bir yetişkin olmak bazen çok ağır gelir insana. Hayatın direksiyonuna tek başına geçmek, “ben varım” demek,sınır çizmek, başarısız olma ihtimalini göze almak devasa bir cesaret ister.

Oysa hasta olduğunuzda dünya size biraz olsun merhamet eder:

• “Üzerine gitmeyin, zaten başı ağrıyor.”
• “Yorulmasın, onun yükünü biz alalım.”

Beden, dilin “artık taşıyamıyorum, hayır” diyemediği her yere bir siper olur. İyileşmek demek, o kalkanı yere bırakıp savunmasızca hayatın ortasında durmak demektir. Bilinçdışı o kadar yorgundur ki fısıldar:

“Ağrıyla yaşamak; hayatın ağırlığıyla tek başına yüzleşmekten daha az korkutucu.”

2. Sevginin Ağır Bedeli: Şefkat Açlığı

En derin yara belki de buradadır.

Pek çok insan çocukluğunda koşulsuz sevilmeyi öğrenememiştir. Başarı gösterdiğinde değil, sadece ateşi çıktığında başının okşandığını; ancak hastalandığında annesinin ona sıcacık bir çorba getirip gerçekten gözlerinin içine baktığını görmüştür. Çocuk zihni o gün sessiz bir anlaşma yapar: “Ben ancak canım yandığında sevilmeye değerim.”

Yetişkin olunca da o küçük çocuk içeride beklemeye devam eder.

Eşinden göremediği şefkati ancak yataklara düştüğünde, karanlık bir odada beklerken alabiliyorsa; çocuklarının bir tebessümünü ancak acil servis kapılarında yakalayabiliyorsa…

Nasıl iyileşsin insan?

İyileşmek, onun kalbinde “yeniden yapayalnız kalmak, yine sevilmemek” demektir. Ve insan ruhu, sevgisizliktense fiziksel acıyı seve seve ödemeye razı olur.

3. “Bu Acı Olmadan Ben Kimim?” Korkusu

Yıllarını bir teşhisle geçiren birini düşünün. Bütün rutinleri, sohbetleri, dostlukları, sosyal medyada takip ettiği sayfalar bile o hastalık etrafında şekillenmiştir. İlaç saatleri onun takvimi, ağrıları onun kimliği olmuştur.

Bir gün ona “Artık bitti, tamamen sağlıklısın” dediğinizde içinde derin bir uçurum açılır.

Çünkü o hastalık onun evi olmuştur.

İçeride yankılanan o çaresiz soru çok sahicidir:

“Eğer ben ‘Hasta Olan O İnsan’ değilsem, kimim? Şimdi ne anlatacağım insanlara? Boş kalan günlerimi, sessizleşen evimi neyle dolduracağım?”

Tanımlanamayan bir hiçlik, acı da verse çok iyi bilinen bir kimlikten daha tekinsiz gelir.

4. Bedenin Sessiz Çığlığı: “Bakın Beni Ne Hale Getirdiniz!”

Bazen de bir hastalık, geçmişte birikmiş kırgınlıkların, uğranılan haksızlıkların bedendeki sessiz intikamıdır.

Affedilmeyen bir anne, görülmeyen bir eş, sınırları çiğneyen bir aile…

Kişi hasta kalarak adeta dünyaya şunu haykırır:

“Bana yaşattıklarınız yüzünden bu haldeyim. Bakın, beni ne hale getirdiniz!”

İyileşmek; o haklı kırgınlık tahtından inmek, geçmişin hesabını kapatmak ve kendi hayatının sorumluluğunu yeniden eline almak demektir. Ve bazen insan, suçluyu cezalandırmak uğruna kendi bedenini ateşe atmayı seçer.

Peki Şifa Nerede Başlar?

Bir insana “Sen numara yapıyorsun, aslında iyileşmek istemiyorsun” demek kalbini daha da kırmaktan başka bir işe yaramaz.

Çünkü o sızı gerçektir; fibromiyaljinin kemikleri yakan ağrısı, midenin krampları, migrenin mengene gibi sıkıştıran zonklaması hayal ürünü değildir.

Sadece ruhun taşıyamadığı, dökemediği o sessiz gözyaşlarını beden sırtlanmıştır.

Gerçek şifa, bir reçeteden önce insanın kendine en şefkatli sarılışıyla başlar. Yargılamadan, suçlamadan, gözlerinin içine bakarak şu soruyu sorabilme cesaretidir:

“Eğer yarın sabah tamamen iyileşmiş olarak uyansaydım; hayatımda ilk olarak ne değişirdi ve bu değişim beni neden bu kadar korkutuyor?”

Bu sorunun ardından gelen o derin yutkunuşta, gözden süzülen o ilk damlada saklıdır şifa.

İyileşmek; sadece vitaminleri tam hücrelere kavuşmak değildir.

İyileşmek; hastalığınız olmadan da görülmeye, bir yeriniz ağrımadan da sevilmeye ve dimdik ayaktayken de şefkat görmeye layık olduğunuza tüm kalbinizle inanma cesaretidir.

Kendinize bu hakkı verin. Zırhınızı usulca yere bırakabilirsiniz; artık güvendesiniz.